Deel 10    Azoren - Thuis

vrijdag 11 augustus 2006 & zaterdag 12 augustus 2006, De Aankomst
Zaterdag is een dag met de Jan Steen samen in Scheveningen. We kijken vele films, lopen rondjes door de stad en vermaken ons prima. 's Avonds gaan Nico, Wilma, Jan en Anja uit eten en de rest gaat zelf uit eten. De dag is voor ons denk ik vooral gevuld met nadenken. Morgen IJmuiden, overmorgen Zaandam wat gaat ons dat brengen? Wat moer allemaal gebeuren straks? Een journaliste komt langs om een artikel te schrijven, andermaal. We zijn opnieuw benaderd door het Noord Hollands Dagblad, of we bereid zijn in de krant te verschijnen met een nieuw artikel. Op zaterdag zullen de foto's gemaakt worden voor het artikel en maandag staat het artikel erin. Vandaar dat de journaliste helemaal naar Scheveningen komt. Na een twee uur durend gesprek heeft zij genoeg stof. We zijn in Nederland.. ja we zijn in Nederland. Dringt het al door? Soms wel, soms niet. De telefoon gaat regelmatig. We gaan maar op tijd slapen want morgen naar IJmuiden en de buren willen al om 8:00 uur weg...

Vroeg op, buren weg en we liggen weer. Miklós en Yorick duiken nog even hun bed in en hierna ontbijten we. De Grote Dag, zo voelt het wel een beetje. IJmuiden is niet thuis maar wel de plek waar we de eerste mensen weer zullen zien. Spannend? Jazeker. Na koffie drinken en douchen gooien we de trossen los en moeten nog vaart maken om niet te laat in IJmuiden aan te komen. De Jan Steen moeten we helaas wel achter ons laten want anders zijn we echt veel te laat. Het zonnetje komt soms door maar de buien hangen dreigend om ons heen. Er staat net niet genoeg wind eigenlijk. Dan komt langzaam de eerste verrassing in zicht want Michiel komt met zijn 'Pas de Deux' ons tegemoet varen. Met hem en zijn opstappers Theo (op Mindelo op de Cabo Verde en de oversteek) en Jan (Dominica & Guadeloupe) hebben we fantastische tijden gekend met ook natuurlijk Peter van de Kerewin maar hij kon er helaas niet bij zijn. Tot onze grote verrassing zijn Theo en ook Frouk (bekende van Nico en Wilma) aan boord bij Michiel. Dit hadden we niet verwacht (wat kan het een opstapper nou schelen dat een bevriend schip aan komt in IJmuiden?) en we zijn bijna sprakeloos en het is rondom geweldig. Michiel zeilt lange tijd vlak naast ons en we worden om de zoveel minuten gebeld door iemand die vraagt waar de haven is en hoe laat we aankomen. We hijsen alle gastenvlaggen van de hele reis (in de goede volgorde dankzij Wilma) en zo krijgt de boot een feestelijk tintje. We zien op de pier de eerste mensen zwaaien en dit zijn toevallig Henk-Jan en Ans, ook degenen die als laatsten ons uitzwaaiden toen we weg gingen. Fantastisch. We varen de tweede pier binnen (van de haven) maar hiervoor zien we oma Corrie, Jozien, Max en Emy met een spandoek staan 'Oceans4 Welcome'! Op de andere pier staan Ruby, Susanne en Myrthe te zwaaien, bekenden van Miklós. Er zijn al boxen gereserveerd voor ons en de Pas de Deux en de Jan Steen en wij liggen naast de Tonnelier van opa en oma Kuijper (ouders van Nico). De box is versierd met ballonnen en slingers door Ruby, Myrthe en Susanne, dank jullie wel! Opa en oma zijn de eerste die we mogen begroeten maar later volgen er veel meer mensen. Het weerzien is hartelijk, het weerzien is fantastisch! Wat een feest, wat een feest. Euforie alom. Bart Homborg de fotograaf maakt foto's voor de krant van maandag en we poseren op het dek. Miklós gaat wat drinken met Ruby, Myrthe en Susanne nadat we met iedereen een uur op de steiger hebben gestaan om de champagne te laten knallen (meerdere flessen). Theo was in Mindelo zeer zenuwachtig (op een leuke manier) omdat 'hij in verwachting was' en later komt zijn vrouw (Nicolette) met zijn dochter 'Lieve' aan en het is toch fantastisch om dat mee te maken. Zo is hij nog zenuwachtig en zo is er een prachtige dochter. Om een uur of zeven gaan we met iedereen die wil wat eten in het restaurant op de haven en het is zeer gezellig. Miklós wordt gebeld door Lesley en Ricardo en er komt een heel lulverhaal uit dat hij bij de boot moet zijn om een bepaald tijdstip maar dit lukt niet omdat we nog in het restaurant zitten. Zij blijken aanwezig te zijn op de haven en ook voor Miklós is het weerzien met de twee goede vrienden fantastisch, dit wordt gevierd in de kroeg. Na een fantastische dag zitten we nog even in de kuip (zonder Yorick want die is aan het feesten met Merel (een vriendin van hem) op het strand van IJmuiden) na te genieten van deze fantastische dag. Morgen vertrekken we rond het middaguur naar Zaandam vanwege de brugtijden en dan zijn we écht weer thuis in onze Zaanstreek. Vandaag was fantastisch en we willen íedereen hartelijk bedanken voor de geweldige ontvangst, we hebben genoten. De Oceans4 is aangekomen in IJmuiden en gaat morgen naar Zaandam. Goedenacht!

donderdag 10 augustus 2006
Nico en Yorick varen ´s ochtends heel vroeg de boot weg en het is meteen duidelijk dat het niet erg rustig is buiten. Yorick ligt na een uur in zijn kooi zeeziek te zijn en Wilma een tijdje later ook nadat zij haar bed is uitgekomen. Miklós is dus hoogst verbaasd als hij al om 9 uur zijn bed uit wordt gehaald door Nico met de mededeling dat hij wacht moet lopen. Wilma ligt op de bank, Yorick te kooi en Nico wil even slapen dus neemt Miklós de wacht op zich. Een tanker vlak voorlangs, een visser vlak achterlangs maar allemaal goed te zien en geen enkel probleem gelukkig. Opletten is het wel want we komen in de buurt van de Maas, Rotterdam. Daarnaast passeren we eerder al Zeebruggen. Na een paar uur komt Nico weer bovendeks en we hebben nog steeds twee knoop of meer stroom tegen. Een paar uur later zal dit keren en we vliegen met een snelheid van meer dan negen knopen naar Scheveningen. Wilma heeft met de Jan Steen gebeld en zij zijn in Stellendam en zullen ook proberen om naar Scheveningen te komen! Leuk! Jan en Anja kwamen op Guadeloupe nog een weekje langs en toen was het erg gezellig! We lopen de haven binnen en er komt een énorme roller (golf) onder de boot door en Nico gaat bijna onderuit en kan met moeite het roer vasthouden. Gelukkig maar want als hij het roer had losgelaten hadden we waarschijnlijk een rondje gedraaid met de boot (en dan niet een rondje met de mast boven water). We krijgen in de haven een plek toegewezen en gaan lekker liggen. We zijn weer in Nederland! Heel raar om opeens weer overal Nederlands te horen maar onze buren zijn Belgen en spreken.. geen Nederlands. Een borreltje, wat douchen en Miklós en Yorick halen bier en een krant (dat zijn de prioriteiten). Raar, weer in Nederland. We wachten de komst van de Jan Steen af maar één ding is zeker.. Nederland is bereikt! Alvast een goedenacht!

woensdag 9 augustus 2006
We varen even langs de Belgen om gedag te zwaaien en moeten dan even wachten omdat er een visser binnenkomt (het kanaal naar zee is niet zo heel breed) dat wordt duidelijk gemaakt doordat er een alarm klinkt en een stoplicht op rood staat. Een Nederlander blijft maar links varen en we irriteren ons eraan omdat hij ook nog zijn kleine dochtertje aan het roer laat in het drukke kanaaltje (heel veel boten vertrekken tegelijk). We kunnen dus niet inhalen. Bij de pier moeten we meteen stuurboord uit omdat iedereen dat doet en dan nemen wij of een andere boot een vislijn mee van de mensen die op de pier aan het vissen zijn. Een hengel valt het water in maar we varen toch ruim 50 meter van de pier af en ze zien zelf toch ook dat er 30 boten uit komen zetten? De hengel oppikken is ook geen optie want dat is veel te dicht bij de pier. We speren naar Oostende met zo'n 20 knopen wind maar het is zeer onrustig. Opeens horen we en vrouw in paniek op de marifoon een mayday omroepen. Eerst denken we dat de motor het heeft begeven, daarna dat er een man overboord is maar het blijkt dat haar man onwel is geworden en op het dek ligt zonder enig teken van leven. De vrouw weet niet wat ze moet doen en er wordt een helikopter van de landmacht heen gestuurd. We weten niet hoe het afloopt maar tegen de tijd dat de helikopter er is is er al een half uur verstreken en we vermoeden een hartaanval. Het is toch aangrijpend om zo'n operatie over de marifoon te horen (een dokter instrueert de vrouw). Vlak voor de haven begint het keihard te regenen en als Miklós en Yorick de zeilen naar beneden hebben gehaald zijn ze zeiknat. Oostende waren we aan het begin van de reis ook al en dit is het eerste punt waar we dit jaar dus al eerder zijn geweest. We leggen de boot aan en Nico, Wilma en Yorick gaan de stad in en kopen wat dingen. Miklós internet wat. Oostende is mooi met een zéér mooie kerk, een mooi plein met een muziektent in het midden en veel winkelstraten, restaurantjes en cafés. 's Avonds gaan we uit eten bij d'Ostend, hier hadden we de vorige keer gegeten en dat beviel zeer goed. Alle locals komen hier ook merken we want de man aan het tafeltje naast ons gebaard naar de eigenaar (die zit zelf te eten alleen weten wij van de vorige keer dat hij de eigenaar is) naar iets op het menu en steekt z'n duim omhoog. De eigenaar maakt in gebaren duidelijk dat het 'excellent' voedsel is. Verder groet iedereen de eigenaar dus we zitten goed. De ober bediende ons de vorige keer ook en deze ietwat oudere man heeft zeer veel charme. Hij doet alles met een lach en weet hoe het hoort. Daarnaast is het café vrij trendy maar niet overdreven alsof je je in het jaar 2050 bevindt. Na het eten gaan Miklós en Yorick nog een ijsje halen bij de Mac Donalds en Nico en Wilma alvast naar de boot. Na het ijsje gaan Miklós en Yorick ook naar de boot en iedereen gaat op tijd slapen want morgen willen we misschien naar Scheveningen! Goedenacht!

dinsdag 8 augustus 2006
Je kan op de haven fietsen lenen en Miklós en Yorick gaan even de stad in want Miklós wil even naar de kapper. De stad kennen we vrij goed omdat we er meerdere malen zijn geweest maar het enige wat we vooralsnog zien is een zeer luxe kapper. Later vinden we een andere. We moeten even wachten en daar heeft Yorick geen zin in dus hij gaat terug naar de boot. Nieuwpoort is niet erg groot en het centrum vormt een plein met een grote kerk met restaurantjes hier omheen en verder zijn er allemaal lange straten die naar dit plein leiden. Terug op de boot internetten we allemaal om beurten. Naomi komt bij ons aan boord met Nina, een Belgische vriendin van haar die wij al eerder hadden ontmoet op Gomera (Canarische Eilanden). We praten wat en dan gaan zij weer verder. Marianne komt later een borrel drinken met Nico en Wilma en het is gezellig. De zon schijnt zo nu en dan en de temperatuur is aangenaam. We gaan uit eten bij het restaurant van de andere haven. Het eten is goed maar de bediening te gejaagd helaas. We vragen ons af wat 'Vierboete' (naam van het restaurant) betekent maar we vragen het na aan Marianne (Belgische), en een serveerster maar die weten het ook niet. We vermoeden dat het iets als 'vuurtoren' is maar durven dit niet met zekerheid te zeggen. We kijken hierna nog film met de Belgen en gaan dan slapen, morgen willen we naar Oostende vertrekken. Goedenacht!

maandag 7 augustus 2006
Wilma en Yorick passeren Calais, één van de grote havens en met aan je linkerhand Dover en rechterhand Calais betekent dat heel, heel druk. Nico en Miklós nemen het om 6 uur weer over en moeten van boei naar boei varen om zo de ondiepten te passeren zonder brokken (de Fransen zijn niet zo precies met dat soort dingen). Het is zeer rustig weer de hele nacht dus dat is wel heel lekker anders wordt het een stuk moeilijker (hogere golven betekent minder zicht). Een aantal boeien zijn voorzien van een bel zodat deze ook te vinden zijn ten tijde van mist. Nico en Miklós lopen samen Nieuwpoort binnen (met Miklós inmiddels slapend op de bank) en nemen nog een stukje van de wacht van Wilma en Yorick (die zouden eigenlijk vanaf 9 uur weer wacht hebben). Er reageert niemand op onze marifoonoproep en de steiger waar bezoekers zich moeten melden ligt al vol en er is geen havenmeester. We leggen de boot maar gewoon in een box. De havenmeester komt eraan omdat iemand hem gaan halen is en zegt in het voorbijgaan 'wel eerst even vragen he', we antwoorden dat we daar niet konden aanleggen en er niet gereageerd werd op de marifoon. Iedereen smeekt bij de havenmeester om dichtbij het restaurant te mogen liggen (als je pech hebt moet je héél ver lopen) en wij liggen er pal naast dus dat is mooi. Wilma en Yorick slapen nog steeds. We mailen de Nuvola (de Belgen die we kennen van Marokko en daarna tegenkwamen en een leuke tijd mee hebben gehad in La Gomera en Horta) en ze blijken nog wel aanwezig te zijn (de havenmeester zei van niet). Nico, Wilma en Yorick gaan later op de dag naar de Nuvola toe en Miklós internet. Als we allemaal weer aan boord zijn gaan we om 19 uur lekker uit eten bij het restaurant op de haven en eten heerlijk. Het is raar om in België te zijn. Iedereen spreekt opeens weer Nederlands, de bordjes zijn weer Nederlands en de menukaart is weer Nederlands? Ja ook die is weer Nederlands... het is echt wennen. Je hoort constant Nederlands om je heen (oppassen wat je zegt!). We zijn al vaker in Nieuwpoort geweest en willen morgen een dagje blijven om overmorgen naar Oostende te vertrekken (daar waren we aan het begin van de reis ook). Nederland komt steeds dichterbij maar helaas is het mooie weer van de afgelopen weken verdwenen en het is koud en regent af en toe. Dat is wel hét bewijs dat Nederland dichterbij komt! Nogmaals (vanwege de vele vragen), aanstaande zaterdag 12 augustus komen we aan in IJmuiden om 16:00 uur. Goedenacht!

zondag 6 augustus 2006
We drinken koffie en maken ons langzaam klaar om naar Eastbourne te vertrekken want de stroom is pas later op de middag gunstig. Onderweg naar Eastbourne zegt Nico dat we ook wel naar België kunnen en Miklós vraagt of we dat niet gewoon kunnen doen. De Engelse stadjes zijn allemaal hetzelfde en Eastbourne is niet boeiend verder en we moeten toch een keer oversteken. Nico en Wilma willen wel maar Yorick niet dus gaan we naar België. Nieuwpoort wordt het doel en we houden een happy hour al motorend want van wind is natuurlijk geen sprake. We gaan dubbele wachten houden want we moeten weer een 'shipping lane' (snelweg voor grote scheepvaart) oversteken en dit is een flink aantal mijl. Dat betekent dus goed opletten want deze grote jongens hebben voorrang en je moet de lane haaks oversteken volgens de regels. Nico en Miklós hebben van 20:00 uur tot 01:00 uur wacht, Wilma en Yorick van 1:00 uur tot 6:00 uur en dan Nico en Miklós weer. Het is meteen al druk en goed opletten. Het Kanaal staat erom bekend dat het flink mistig kan zijn en de mist komt dan in één keer uit het niets. Het zal nog wel wat mistig worden maar te weinig om echt problemen op te leveren. Nico en Miklós zien op een gegeven moment zeker 30 (grote) schepen op de radar. Miklós staat buiten en Nico zit achter de radar en geeft aan waar de schepen zitten. Op een gegeven moment zien we de kust van Frankrijk en die van Engeland tegelijk, dan pas realiseer je je hoe dicht deze twee landen bij elkaar liggen. Na een aantal uren van veel schepen en goed opletten is het eindelijk wat rustiger. We gaan verder de nachtwacht in en Wilma en Yorick nemen het om 1 uur over. Good night!

zaterdag 5 augustus 2006
We gaan na het ontbijt de stad in en de gayparade is in volle gang. De details blijven jullie bespaard. We kopen kleren, eten in een Italiaanse broodjestent en lopen wat rond in de stad. De regenboogvlaggen en Engelse vlaggen waarbij het blauw voor roze vervangen is wapperen fier de hele dag. Het is ontzettend druk in de stad en de sfeer is goed. Af en toe lopen er de meest ordinair geklede mensen (en dan druk ik het netjes uit) langs. Aan het eind van de middag na nog een biertje gedronken te hebben doen we boodschappen bij de 24-uurs supermarkt. Zeer groot en zeer veel te krijgen. We moeten alleen onthouden dat we nog maar voor een week hoeven te kopen. Op de boot besluiten we dat Miklós en Yorick even naar de Mac Donalds gaan en Nico en Wilma gaan ook samen uit eten. Miklós en Yorick willen gaan bowlen en dit zou toch mogelijk moeten zijn want dat hebben we vooraf gecheckt. Na de Mac willen Miklós en Yorick de bowling binnenlopen maar worden tegen gehouden door twee beveiligingsmensen (uitsmijters, in normale taal) en er wordt om paspoorten gevraagd want je moet 18 zijn. Aha.. 18.. en waarvoor dan wel? Omdat je anders de bowlingballen niet kan tillen? Nee er wordt alcohol geschonken binnen. Oh oke.. en dus? Als je naar binnen gaat bij een bowlingbaan ga je je daar toch niet per definitie klem zuipen of ligt dat aan ons? Maarja, typisch Engels. We halen Miklós zijn paspoort en vertellen het Nico (die komen we toevallig tegen omdat zij 40 minuten moeten wachten voordat ze kunnen eten want álle restaurantjes, en dat zijn er nogal wat, zijn vol) maar zij willen zo eten dus die kan ook niet even mee als begeleider (dat mag dan weer wel). We komen weer bij de twee mannen (zij kunnen er ook niks aan doen het is nou eenmaal hun beroep) en ze vragen of Yorick ook een ID heeft. Nee. Miklós zegt:'what's the problem? I'm an adult and I'm supervising him' maar ook dát mag niet. Wat een gezeik om een potje te mogen bowlen. 'So I can bring my father with me, he can take one step inside and then leave?' daar hebben ze geen antwoord op. We gaan maar wat anders doen. Miklós heeft geen zin in de bios dus we kopen drie DVD's (stuk goedkoper dan de bios) in de supermarkt en gaan op de boot lekker film kijken. Nico en Wilma zullen een tijdje later ook komen en we gaan alweer slapen. Morgen willen we naar Eastbourne. Good night!

vrijdag 4 augustus 2006
Na het ontbijt vullen we de watertanks en vertrekken naar Brighton. Het is toch 50 mijl en Miklós wijst erop dat het lijkt alsof er erg weinig wind staat. We hopen dat er buiten wel wind staat maar dat komt bedrogen uit. Het is weer immens druk op het water en weer allerlei wedstrijden. Er zijn met twee knopen wind maar weinig boten die dan nog steeds vijf knopen varen.. weer de ABN-AMRO 1! Terwijl wij echt moeten motoren varen zij nog vijf knopen en zitten een beetje op het dek. We moeten door de 'Bulderbaan' een stukje waar het heel hard kan stromen en deze is ongeveer 100 meter breed, buiten de boeien is het zeer ondiep. We zijn net te vroeg dus we scheuren er niet doorheen zoals we een aantal jaar geleden wel deden. We roepen de Brighton Port Control op via de marifoon maar het is onduidelijk wat ze nou precies willen. Engelsen zijn soms zeer moeilijk te volgen via de marifoon en als we in de haven liggen reageren ze helemaal niet meer op onze oproepen (op alle kanalen). We komen een havenmeester tegen en die zegt dat we op 37 moeten oproepen. Ook geen antwoord. Nico en Yorick gaan naar het havenkantoor en hier blijkt dat ze alle kanalen afluisteren maar ons niet hebben gehoord. We krijgen een box toegewezen en Miklós herkent de haven van jaren geleden dat we hier waren (10 jaar geleden). Dat de hekken inmiddels blauw en niet meer geel zijn valt hem zelfs op (de haven is vrij uniek wat uiterlijk betreft) en ook dat je nu geen sleutel meer gebruikt voor het hek maar een code. Er zijn nu wel veel hoogbouw, restaurantjes en winkels. Na het eten gaan Miklós en Yorick een ijsje halen bij de Mac en Nico en Wilma gaan ook een rondje lopen. We lopen eigenlijk allemaal naar de pier (horen we later) maar zien elkaar niet. Het is nog een flink stuk lopen langs de Mac, Pizzahut, enorme parkeergarage, een huge supermarkt die 24 uur per dag open is en een zandsculpturenfestijn. Dan lopen we langs een groot strand van stenen (bij het naturistengedeelte van 200 meter breed is een heuvel van de stenen gemaakt zodat je vanaf de boulevard er niet op kan kijken) totdat na zo'n 20 minuten lopen bij de pier aankomen. We zijn weer in een stad. Verkeerslichten, auto's en drukte overal. De pier is één grote kermis met glijbanen, boomstammen, gokhallen en ga zo maar door. Miklós en Yorick hebben het er net over hoe weinig bewaking je hier ziet als aan het begin van de pier een gevecht uitbreekt. Een jongen wordt door een boom van een bewaker vastgepakt (we vermoeden dat ze de blikjesautomaat vernielden). Als de jongen de bewaker een klap probeert te geven krijgt de jongen toch een enorme beuk van de bewaker. Natuurlijk beginnen de pubermeisjes van 14 hysterisch te doen en gaan voor de neus van de bewaker staan en kunnen alleen maar zeggen 'what's your problem big man?' (klinkt als: 'waaaats joer prooooblem big maaaan'). Wij moeten er erg om lachen omdat de bewaker minstens twee keer zo groot is. We zijn heen onderlangs gelopen, want de boulevard en het strand liggen voor de krijtrotsen (vanaf zee gezien) en je kan ook bovenlangs (dan loop je dus op de op de stad gebouwde krijtrotsen). Een zwerver roept naar ons 'you guys are probably fags aren't you?' (jullie zijn waarschijnlijk homo's, of niet?), we vinden het niet de moeite waard om te reageren. Later snappen we dat er morgen een gayparade plaatsvindt en het viel ons al op dat we veel homoseksuele mensen zagen lopen. Op de boot zijn Nico en Wilma nog niet terug en dat verbaasd ons. We kijken film en dan komen ook Nico en Wilma terug. Morgen blijven we een dagje liggen en gaan overmorgen weer verder richting Dover. Misschien moeten we over een paar dagen naar België oversteken, we zullen zien. Good night!

donderdag 3 augustus 2006
Miklós en Yorick willen na het ontbijt nog even gaan voetballen en als zij terug zijn gaan we richting Hamble. De buren zijn een stelletje onervaren klunzen waar je u tegen zegt en hebben de grootste moeite om naast ons aan te leggen als de middelste boot ertussenuit gaat. De buren lopen ook achterlangs over onze boot om op de steiger te komen maar dat hoort dus juist niet. Dit hebben ze zelf niet eens door. Als je achterlangs loopt kan je naar binnen kijken daarom hoor je voorlangs (en dan ook echt helemáál voorlangs) te lopen zoals iedereen normaal ook eigenlijk doet. Miklós en Yorick gaan voetballen want er is volgens Nico een voetbalkooi. Dit blijkt natuurlijk helemaal niks te zijn (daarmee bedoel ik; niet aanwezig) behalve een skatebaan. Terug op de boot vertrekken we en tanken we diesel bij een zeer oud pompstation. De mannen die helpen zijn zeer vriendelijk en grappig en zeggen meteen over het zonnenpaneel:'that's a nice place for a coffeetable' en we hebben een leuk praatje. De diesel is ook nog goedkoop dus we zijn tevreden. Tijdens het wegvaren van de steiger hebben de buren weer de grootste moeite en als wij er eindelijk tussenuit zijn dreigen ze op de kant te knallen als zij aan de steiger willen aanleggen. In plaats van dat de kapitein gas achteruit geeft begint hij te schreeuwen dat ze de kant op moeten springen en af moeten houden. Bam op de steiger dus. We varen naar Hamble, op de rivier bij Southampton. Hamble ziet er leuk uit en we leggen de boot met de achterkant in de box omdat we anders de wind naar binnen hebben staan. We gaan de kant op en doen meteen boodschappen in dit kleine stadje. Hierna moeten Miklós en Yorick de boodschappen terug brengen en dat is weer tien minuten naar de boot lopen en weer terug. We vinden Nico en Wilma bij 'the Bugle' (elk stadje heeft een café wat zo heet) en we drinken een biertje in de warme zon want het is hier inderdaad lekker warm. Miklós en Yorick gaan onderweg naar een café met pooltafel, de barman heeft het Yorick uitgelegd maar Yorick heeft het niet begrepen. We lopen helemaal naar de haven en nog verder (want daar is het volgens Yorick) tot een vrouw ons erop wijst dat de pooltafel helemaal de andere kant op is. Na drie kwartier lopen blijkt het café nog dicht te zijn ook. Balen maar we hebben tenminste wat te doen gehad. We besluiten uit eten te gaan en komen bij een Italiaan uit. Het eten is zeer goed in dit mooie restaurantje. Het is nog steeds zeer warm en we gaan richting de boot waar Miklós en Yorick nog even douchen en Miklós probeert op internet te komen maar na twee uur proberen met Nico samen geven zij het op. Iedereen gaat op tijd slapen. Good night!

woensdag 2 augustus 2006
We hebben vlak voordat we naar Cowes vertrekken een ontzettend leuk gesprek met de binnenste buren, niet die van gister dus. Ze zijn oprecht geïnteresseerd en vragen meer dan wij vertellen. Uiteindelijk vertrekken we en speren naar Cowes, het is maar een mijl of negen. Weer halen we de 9 knopen en zien na een tijdje in de verte de wedstrijden. Er komen weer een paar superschepen langs scheuren en dit keer zwaaien ze zelfs naar ons, normaal lijkt het wel alsof dat echt verboden is. Het is zeer gunstig weer met wind tussen de 15 en 20 knopen en voor wedstrijden ideaal. Het is enorm druk en zelfs het IJsselmeer op een hete zomerdag is er niks bij. Er komen ontzettend veel schepen langs en hoe dichter bij Cowes, hoe drukker. De Cowesweek is sinds 1800 zoveel al elk jaar gehouden met uitzondering van de wereldoorlogen en is zeer fameus. De grote zeilschepen van miljonairs die je wel is in Medemblik bijvoorbeeld ziet komen vaak uit Cowes. Vlakbij de haven komen we in een veld van kleinere scheepjes. Alles lijkt echt nét goed te gaan. Natuurlijk móéten alle wedstrijden voor de Royal Yachtclub starten en finishen want op het terras van deze Koninklijke zitten alle hoge piefen te kijken. De club ligt natuurlijk precies ter hoogte van de ingang van de rivier dus het is ongelooflijk druk en niemand heeft ook commentaar dat we dwars door het veld heen varen (moet je is in Nederland proberen..). De kanonnen klinken om de zoveel tijd om een start of finish aan te geven. De rook zie je over de rivier waaien want het schieten lijkt soms wel niet op te houden en bij sommige wedstrijden schieten ze voor élk schip wat finisht een kanon af. We zien een grote Heineken tent staan en overal hangen vlaggen en borden van sponsors. Er is veel publiek op de been zien we vanaf de boot. De kade staat vol. Zelfs de Bobby's (Engelse politieagenten) staan geboeid te kijken naar de wedstrijden. We hopen in een haven (er zijn er meerdere) nog een plaatsje te kunnen vinden want het is ongelooflijk druk. Superschepen, kleine maar ongelooflijk snelle racers, klassieke schepen, er is van alles wat. De witte Engelse vlaggen met rood kruis zijn in veelvoud aanwezig en dat betekent 'hoog bezoek' als het goed is. In Engeland zijn ze zéér streng in het vlagetiquette, zo staat een blauwe vlag met een kleine Engelse vlag in de bovenhoek voor iemand van de marine (of ex-marinier) aan boord van een schip en een rode vlag met kleine Engelse vlag in de bovenhoek is de 'gewone' vlag. Een foute gastenvlag voeren kan je een boete opleveren. We krijgen een plaatsje toegewezen van een haven (wel een stuk de rivier op) en Miklós en Yorick verkennen de kant. Hierna gooien we de dinghy te water en gaan naar de overkant want daar speelt alles zich af. We lopen door de overbevolkte straten en zien winkels met foto's van professionele fotografen en kijken onze ogen uit. Veel muzikanten op straat van een kerkelijk koortje tot jongens van een jaar of 16 met gitaar. We zien een 'Hugo Boss' boot varen en hebben het vermoeden dat alleen de zeilen al een klein fortuin kosten (de zeilen van de ABN-AMRO 1 schijnen al 200.000 euro per stuk te kosten tot onze schrik). We steunen de reddingsmaatschappij door middel van een spelletje. Voor een pond mag je vier sleutels kiezen en deze op een slot proberen en als je er één past krijg je een fles wijn. Helaas winnen wij niks. We komen aan bij de Heineken tent en hier zijn een paar jongens aan het limbodansen. Later doen ze de gekste stunts en we zijn onder de indruk. We drinken een lekkere 'export Heineken' wij geven de voorkeur aan de gewone Heineken. Het blijft overal druk druk druk en we lopen verder naar de Yachtclub waar de kanonnen worden afgeschoten. Slecht voor het gehoor, dat zeker. We lopen wat verder om onder het geluid vandaan te komen en kijken naar de wedstrijden. We zien fatale blunders vlak voor de finishlijn waardoor de nummer één opeens nummer drie wordt door een 'foutje' met de spinaker. Andere boten gaan zo zeilen dat ze de wind uit de zeilen van hun tegenstanders halen (dat mag) en speren ze zo voorbij, het is fascinerend om te zien. We lopen langzaam terug en kijken rond op een terrein met vooral auto's. Luxe bakken met dvd-scherm en gamecomputers achterin waar jongeren zitten te spelen. We kijken nog even rond en vinden het dan welletjes en gaan terug richting de boot. Het is alweer vrij laat. We hebben alweer twee buren gekregen. Miklós gaat douchen en hierna eten we lekkere lasagne door oude pastasaus te vermengen met een recept van Nico. Na het lekkere eten wassen we af en internetten en luieren wat. Na een toch vermoeiend dagje met een lekker zeiltochtje, afwisselend warm en dan weer koud weer en zeilwedstrijden duiken we voldaan ons bed in. Morgen gaan we weer verder naar Hamble. Good night!

dinsdag 1 augustus 2006
Het weer laat te wensen over en zal de hele dag een beetje blijven somberen. Af en toe wat regen uit een buitje. Miklós gaat nog even douchen op de kant en als hij terug is begint het echt hard te regenen. Dan eerst maar even koffie en even afwachten. Na een uurtje vertrekken we naar Yarmouth, dit is een tochtje van drie mijl en ligt aan de overkant en is al te zien als we de haven uit varen. Er zijn wedstrijden aan de gang en we kijken geboeid. Het is erg ver weg helaas maar ziet er wel leuk uit. Vooral de gekleurde spinakers. Er lijken ook een aantal echte racemonsters mee te doen maar het is te ver om het echt goed te zien. Opeens zegt Miklós 'ey dat lijkt de ABN-Amro 1 wel!', Nico en Wilma zijn er nog niet zeker van want de boot is erg ver weg en het is nog niet goed te zien maar komt dichterbij. Voor Miklós is het duidelijk, groen grootzeil, gele fok, oranje roeren en een zwarte romp en daarnaast vele malen groter dan de andere boten die er varen. De boot komt snel dichterbij en een tijdje later zien we inderdaad heel groot ABN-Amro in het grootzeil staan. Het zeilblad waar ik het gister over had opperde dus dat als je mazzel had dat je dan de ABN-Amro of de Maximus kon zien. Hoeveel mazzel heb je dan wel niet als je ze beiden ziet onder zeil!? Dit ding gaat hard en komt zeer snel dichterbij. Hij moet een boei ronden en zal ons dus passeren. Ondertussen ligt Miklós al op het dek als een gek foto's te maken en Nico filmt. Ze passeren ons en komen later als ze de boei hebben gerond nog een keer langs en hijsen de spinaker en scheuren dan echt weg. De spinaker (even later blijkt dat het een halfwinder is) is gewoon zoals een rolfok opgerold op een stag en we vroegen ons al af hoe snel ze deze zo snel konden hijsen. Als dit racemonster weer wegscheurt bekomen we even van deze verrassing. Fantastisch. Na de Brasil 1 is dit de tweede Volvo Ocean Racer (en ook nog de winnaar) die we mogen aanschouwen. Als we later een zeilblad in handen hebben waar een foto van de ABN-Amro 1 en de Brasil 1 in staan grapt Miklós 'ach.. die hebben we zelf toch al op de foto'. We lopen de haven binnen en leggen aan naast twee andere Nederlanders, op een plekje wat de havenmeester ons toebedeelt. We liggen aan een steiger maar de steigers zijn hier niet verbonden met de kant. We hebben geen stroom en ook geen water. De dinghy moet het water dus weer in en we peddelen even naar de kant. Één peddel is een beetje stuk dus staat het blad niet meer goed ten opzichte van het handvat. Dus kan je minder makkelijk roeien en dat is niet handig. Wilma zegt dat we hier al een keer of zes zijn geweest maar Miklós en Yorick herkennen het niet. We lopen het kleine stadje in en als we een soort lunchroom zien grapt Miklós dat het er wel erg lekker ruikt. 'Dat kan kloppen hier aten we toen elke ochtend ons breakfast' is het antwoord van Nico. Dan opeens herkent Miklós het stadje en ziet nu ook weer de cafés aan de overkant van het tentje met nog steeds dezelfde uithangborden. Toen lagen we aan de kade en dan kom je vanaf een andere kant aanlopen dus zie je het ook anders. Grappig. We lopen wat rond en gaan dan wat drinken en eten. Het is allemaal niet goedkoop maar het zijn mooie restaurants. Het stadje is echt ontzettend klein en binnen vijf minuten ken je alle straatjes. Kleine huisjes, het heeft wel iets van van Hindeloopen. Miklós en Yorick gaan nog rondkijken en Nico en Wilma maken een mooie wandeling. Er is nergens een pooltafel en er is ook niks te doen in het hele dorpje dus gaan Miklós en Yorick terug naar de boot. Miklós haalt Nico en Wilma later op maar met z'n drieën tegen de vrij harde wind in roeien met een kromme peddel is niet echt lekker. Aan boord drinken we wat en hebben een gesprek met de Nederlandse buren. Leuk gesprek en positieve reacties en niks geen gezeur. We eten pasta en Miklós en Yorick wassen af. We gaan op tijd slapen en willen morgen richting Cowes maar weten niet of daar ruimte is want het zal wel enorm druk zijn met het oog op de Cowesweek. Weer een dag voorbij, dichter naar huis. Good night!

zondag 31 juli 2006
Na het ontbijt en de koffie zeggen we de buren gedag en de vriendelijk Belgen aan de buitenkant varen even weg zodat wij er makkelijk uit kunnen. Het is hier tevens een regattacentrum en dus zeilen er altijd bootjes door de haven. In de havenmonding raakt een grote zeilboot bijna een klein bootje. Blijft even op z'n plaats liggen tot wij langs hem zijn en geeft dan weer vol gas en draait zo weg. We snappen niet wat de man bezielt om zo door de haven te scheuren want het is nergens voor nodig. We lijken wel een raceboot tegenwoordig want we flikken 't 'm weer om in recordtijd Lymington te bereiken. De 40 mijl overbruggen we in 4,5 (!) uur. We scheuren als een gek met twee knopen stroom mee en we bereiken op een gegeven moment een snelheid van 12,6 knoop. Het waait hard en er moeten twee riffen in het grootzeil (het waait 30 knopen). We hebben last van (wij noemen het 'Eddy's' maar dat is niet helemaal terecht want een Eddy is een kleine draaikolk) stroomrafelingen waardoor de boot hele rare bewegingen maakt. Alsof de boot links, rechts, vooruit en achteruit tegelijk wil. Het water ziet er erg raar uit. Het regent af en toe een beetje. We blijven maar doorrossen en zien in de verte een paar schepen wedstrijdzeilen. Dit blijken 'Maxi's' te zijn, ontzettend snelle bootjes van ongeveer 50 voet. Een paar komen heel dichtbij en dit gaat toch met een snelheid. We zijn nu bij 'Isle of Wight' en hier is ook de beroemde 'Cowesweek' van start gegaan, vandaar deze races waarschijnlijk. Een paar dagen geleden was Miklós een zeilblad aan het lezen en daar stond iets in over een superboot de 'Maximus' genaamd en dit zou een 100-voeter moeten zijn volgens het blad. Nou kwamen wij een 'Maximus' tegen op de oversteek van de Azoren naar de Scilly's, dat was dat ding wat ons zo hard voorbij scheurde. Nou blijkt dit dé high-techboot van dit moment te zijn. In het blad staat 'you might be lucky to see the Volvo Ocean Racer ABN-Amro 1 or the superb and high-tech Maximus at the Cowesweek' en deze hadden wij dus gewoon vlak naast de boot op de oversteek! Fantastisch. We lopen de haven aan en er willen al meer mensen binnen lopen. Met een aantal boten en met heel veel wind en dan een paar mensen die veel te laat de zeilen strijken en de fok niet meer binnenkrijgen. Het gaat gelukkig goed. We leggen in de haven aan bij een willekeurige haven want de haven is 'huge'. Bij het havenkantoor blijkt dat we 42 (!) pond voor een nachtje moeten betalen. Dat is dus zo'n 63 euro voor één nachtje! Dit is ongetwijfeld de duurste haven van de reis (Engeland is wat havens betreft sowieso duur) terwijl het zeker niet de mooiste is (de mooie haven 'Puerto Calero' van Lanzarote was vele malen goedkoper en 100 keer mooier). We gaan het stadje in. Veel zeilwinkels en we kopen een kussentje (de oude kussentjes zijn helemaal versleten). Het stadje heeft veel duurdere winkeltjes maar ziet er wel leuk uit. Ook weer erg oud. Na wat winkeltjes en boodschappen eten we lekker bij een Indiaas restaurant. Hierna gaan we door de regen naar de boot en kijken nog wat oude filmpjes van de reis. Miklós en Yorick kijken nog een film en dan gaan we slapen. Morgen willen we waarschijnlijk verder want de combinatie van de dure haven plus een niet heel boeiend stadje maakt het niet erg aantrekkelijk om te blijven. Good night!

zondag 30 juli 2006
We treffen het met het weer. De mensen die we via internet spreken hebben het allemaal over regen. Wij genieten van de hete zon. Nico, Wilma en Yorick gaan de stad in om wat dingen te kopen voor Yorick. Een vest en schoenen zijn aan zijn collectie toegevoegd. Het is eigenlijk een vrij moderne winkelstraat in een oud stadje maar wat we vooral merken is dat er weer wat betere (en dus ook duurdere) winkels komen. Schoenen en dergelijke zijn hier wel goedkoper, vaak maar de helft van wat het in Nederland kost. Onze Nederlandse buren (Theresia en Geert) komen bij ons borrelen en Nico en Wilma vermaken zich dus ook prima. Nico en Wilma gaan nog even de kant op maar we gaan wel op de boot eten is ons verteld. Dus niet. Nico roept ons en wijst waar ze zitten. Het restaurant is schuin aan de overkant van de gracht waar we liggen maar we moeten toch zeker vijf minuten lopen omdat we helemaal naar de brug in de verte moeten, daaroverheen en dan weer een stuk 'teruglopen'. We zitten aan een houten tafel, buiten. Je moet je eten zelf bestellen. Het valt ons op hoe dik en slechtgekleed de Engelsen zijn. Hoewel het cliché vaak wil dat we Engelsen vooral zien als 'mannen in strak pak, hoed op en stok in de hand' komt dit geheel niet overheen met de werkelijkheid. De mannen maken er een sport van om met zo'n groot mogelijke bierbuik en zonder shirt over de kade te lopen (ook als de zon al onder is) en zoonlief doet daar graag aan mee (en de buik doet vaak niet onder voor die van papa). De vrouwen (ook jonge meisjes) hebben allemaal een buik. Het is af en toe onsmakelijk om te zien. Miklós en Yorick gaan even naar de kermis en hierna ook weer naar de boot door het maar langzaam afkoelende stadje. Na nog wat internetten gaan we maar langzaam richting ons bed. We voelen ons nu meer alsof we op vakantie zijn dan dat we nog echt op reis zijn en dat valt soms best tegen. We tuffen langzaam door richting het oosten, richting Dover om zo langzaam richting Nederland te gaan. De planning is een dag varen, een dag liggen, een dag varen, een dag liggen en ga zo maar door zodat we ook nog wat van de stadjes kunnen zien. De tijd vliegt. Good night!

zaterdag 29 juli 2006
We vertrekken 's ochtends op tijd naar Weymouth en kunnen de hele tocht zeilen. We vliegen erheen want er is genoeg wind. Het weer is niet zo fantastisch maar wel ontzettend hard varen dus! We leggen binnen 7 uur de afstand van 50 mijl af en komen zelfs boven de 10 knopen uit. We lopen de haven uiteindelijk binnen en leggen aan naast de buren van eergister in Darmouth. Een paar uur later zullen we met z'n zevenen aan elkaar liggen want het wordt nog hartstikke druk. Miklós en Yorick douchen even en lopen het stadje rond. Nico en Wilma kijken ook wat rond in het stadje. Er is een lange winkelstraat, kermis, een beachvolleybaltoernooi op het strand en het is overal lekker druk. We liggen met de boot in een soort gracht met aan weerskanten wat restaurantjes. Het stinkt naar vis en er staan overal kraampjes met eten. Nico en Wilma gaan 's avonds zelf even uit eten en Miklós en Yorick naar de Mc Donalds (dat is lang geleden) en kijken nog even wat rond op de kermis. Het is overal erg druk en het begint keihard te regenen. We gaan naar de boot en internetten wat en gaan op tijd slapen. Good night!

vrijdag 28 juli 2006
We besluiten om maar niet te vertrekken want Wilma is nog niet lekker en we hier hebben we stromend water en dus kunnen we de boot dan schoonmaken en ga zo maar door. Nico en Yorick maken de boot schoon en Miklós doet binnen de afwas. Wilma ligt op bed. We internetten om beurten en Nico en Miklós besluiten 's middags met de dinghy de rivier op te varen want dit hadden Michael en Ilona ons aangeraden. Yorick gaat internetten. De rivier is heel groen aan beide kanten en vrij druk. Het is een beetje bewolkt en we vragen ons af wanneer het gaat regelen maar dit zal meevallen. Er staan mooie huisjes langs de rivier en we besluiten op een gegeven moment maar terug te gaan want anders is het ook weer zo lang terug varen. We nemen een biertje, broodje en ijsje op een terrasje met uitzicht over de rivier en scheuren dan weer terug naar de boot. Nico en Yorick halen wat eten op de kant bij de supermarkt en na de pizza's even in de oven te hebben gedaan en er zelf wat ingrediënten te hebben toegevoegd eten we lekker pizza. Miklós gaat nog even op de kant douchen en iedereen gaat vroeg slapen, morgen vertrekken we naar Weymouth, ruim 50 mijl. Good night!

donderdag 27 juli 2006
Ook met mooi weer en ook als je bijna thuis bent moet er gewerkt worden aan de boot. Lekker poetsen! We zijn blij dat het een prachtige en warme dag is want dat maakt het poetsen toch een stuk aangenamer. Miklós en Yorick doen eerste de ene kant van de romp en als deze weer glimt draaien we later op de middag de boot om en poetsen zij de andere kant. Dat is toch wel een dagje werk als je het niet al te snel wil doen. We internetten een beetje, poetsen, douchen en Wilma gaat wassen en we vervelen ons geen moment eigenlijk. Als Miklós en Yorick gaan douchen staan ze bij de spoorboom van de oude spoorlijn (waarover zo'n klassieke trein rijdt) en een Nederlander begint tegen ons te praten. Als hij zegt dat hij helemaal naar de Scilly's is geweest en daarna vraagt of wij ook op vakantie zijn en wij antwoorden dat we een jaar aan het zeilen zijn geweest en de oceaan twee keer zijn overgestoken. 'Zooo Bram (zoontje) hoor je dat!', we moeten wel lachen om de reacties van mensen als je zegt dat je een jaar aan het zeilen bent. Negatieve reacties krijgen we niet echt maar we lezen op de sites van andere boten zoals de 'Doordrijver' van Tjalko en Paulien dat ze in Boulogne sur mer door een Nederlander op vakantie werden verrot gescholden omdat ze als 'vierde aan zijn boot wilden gaan liggen' terwijl de hele haven stampvol was. Pijnlijk maar waar; ze schrijven dat ze nergens zo negatief zijn ontvangen op de hele reis als door de eerste beste Nederlandse vakantiekolonie, nota bene in Frankrijk. We horen het steeds vaker van andere boten dat ze zo worden ontvangen of dat mensen het niet kunnen hebben dat je zoiets doet ('kan dat dan wel, je bent 25 en je maakt een wereldreis nou dat is voor mij niet weggelegd want op mijn werk...') en hoewel al deze mensen waarvan we dit horen helemaal niet arrogant zijn of zelfingenomen zeggen ze allemaal dat het een soort arrogantie in je aanwakkert. Wij hebben tot nu toe nog geen onvriendelijke Nederlanders meegemaakt en onze Nederlandse achterburen hier zijn hartstikke aardig. De Catch-22 vertrekt naar Cherbourg en nu zien we ze echt pas weer in Nederland. Miklós moet even bier halen aan 'de overkant' en gaat een supermarkt binnen en pakt bier en rekent af. Zijn oog valt op het bordje 'look younger than 21? We can ask for your ID! Don't feel offended!' ('zie je er jonger uit dan 21? Dan vragen we om je ID! Voel je niet beledigd!') en hij denkt 'nee dit ga je toch niet menen he..' want dit zijn we niet meer gewend (in het strenge Engeland krijgt Yorick zelfs overal bier mee, in de pubs in ieder geval) maar de man zegt 'don't worry, I can see you're old enough' tot opluchting van Miklós. Wilma voelt zich niet lekker dus we eten met z'n drieën, de voorraden moeten op dus de blikken moeten eraan. We internetten nog wat en kijken morgen wel wat we gaan doen. Good night!

woensdag 26 juli 2006
Het plan was om 6 uur te vertrekken maar Yorick zorgt ervoor dat we een half uur eerder vertrekken want hij schreeuwt in zijn slaap en Nico en Miklós zijn klaarwakker. Dan maar meteen varen. Geen wind, wel motor en wel vissers en nog meer boten dus moeten we opletten. Voor ons komt de zon over de heuvels en achter ons trekt het dicht en zien we de regen vallen. Het lijkt erop dat we de goede kant op gaan. We komen 's middags aan in Dartmouth en het begint weer warm te worden. Het heeft iets weg van Fowey maar dan groter en drukker. Wel weer de typische Engelse huisjes overal. We leggen de boot aan en gaan even langs de Catch-22 en drinken een biertje. Zij zijn druk bezig met de boot schoonmaken en gaan morgen naar Cherbourg, Frankrijk. Dat klinkt heel ver maar dat is maar zo'n 90 mijl. Miklós en Yorick gebruiken de mooie douches op de haven met weer zoveel water en zo warm of koud als je zelf wilt. Wat een luxe maar je realiseert je wel hoeveel water je eigenlijk wel niet gebruikt als je even doucht terwijl je daar normaal niet eens over nadenkt. We hebben om 17:00 uur op de kant afgesproken met Michael en Ilona om wat te gaan drinken aan de overkant van de rivier dus we hebben nog een uurtje om in de warme zon wat te doen. Nico en Wilma gaan wat wandelen. Er ligt aan de andere kant van de steiger een groot motorjacht van 43 voet en de Engelsman van wie het jacht is groot Miklós heel vriendelijk (over hokjesdenken gesproken.. je hebt motorboten en zeilboten en je hoort bij de een of de ander, zo wordt er vaak gedacht. De zeilers vinden de 'motorboters' asociaal in de sluis en altijd maar hard varen en de motorboters vinden de zeilers vaak weer asociaal en arrogant vaak) en hierna groet de andere jongen op zijn schip met 'hoi'. Het blijkt een Engelsman die nog nooit in Nederland heeft gewoond (ik ben Diedre, maar noem me maar Dj) maar wel Nederlands heeft geleerd van zijn moeder. Echt heel erg knap hoe deze jongen Nederlands spreekt, hij heeft met geen één woord moeite alleen het woord 'strand' kan hij even niet vinden. Miklós wordt meteen aan boord uitgenodigd door de Engelsman (jaartje of 26) en ze laten hem de boot zien. Wat een ding. Het ding kost een slordige 550.000 euro en is van alle gemakken voorzien en kan een snelheid halen van 33 knoop. Nou zijn wij allemaal niet zo'n fan van dit soort motorboten maar deze motorboot is toch wel echt mooi. De jongens zijn heel sympathiek en Miklós heeft een leuk praatje als Yorick later ook nog even komt. Dan moeten we naar de kant en vangen daar Michael en Ilona op. We gaan wat drinken in een café en Michael, Miklós en Yorick darten waarbij Michael wint, we hebben ontzettend veel lol. Het is weer beregezellig en Michael en Ilona zouden eigenlijk op de boot gaan eten maar besluiten toch mee uit eten te gaan (gezellig!). We zoeken een restaurant maar het is vaak of duur of niet echt onze style of een pizzeria. Alle tenten blijken echter een soort halfmoderne inrichting te hebben dus we kiezen maar een restaurant. Het is een leuk restaurant en de ober zeer sympathiek, die weet echt hoe het hoort. Hij praat Engels met een dik accent en blijkt uit Australië te komen. Het eten is geweldig en dit is zonder meer één van de betere restaurants van de reis (maar niemand weet meer hoe het restaurant heet..). Als we weggaan begint Michael voor de grap in het Duits te praten tegen de ober en deze begint meteen in vloeiend Duits terug te praten. Michael op zijn beurt spreekt meteen weer vloeiend Duits terug. Geweldig. We drinken bij ons aan boord nog wat als afzakkertje en gaan dan naar bed want het is alweer flink laat zoals wel vaker. Good night!

dinsdag 25 juli 2006
We brengen een dagje in Fowey nog door en gaan dan door naar Dartmouth morgen. Het is weer lekker weer en Nico, Wilma en Yorick gaan de kant op om wat te wandelen en Miklós blijft op de boot om wat praktische dingen alvast te doen voor thuis. Yorick haalt Miklós later op en ze gaan even poolen, Miklós wint. Het is alweer 16:00 uur als we terug op de boot zijn en we eten wat toastjes met z'n allen en houden een beetje een happy hour. Nico en Yorick gaan de kant op om te internetten bij 'Pinky's' en komen twee uur later terug. Wilma bakt pannenkoeken en we laten het ons goed smaken. We maken de voorraden op want helaas is het niet zo ver meer naar Nederland en de kastjes zitten nog flink vol en we komen steeds dingen tegen dat we denken 'oh hadden we dat nog?'. Miklós en Yorick gaan nog even poolen waarbij Miklós wint en dan snel terug naar de boot om de dinghy op het dek te gooien omdat we morgen om 6:00 willen vertrekken naar Darthmouth. We hebben de Catch-22 gesproken over de radio en zij zijn daar morgen nog dus dat is gezellig. Nico en Miklós zullen morgenochtend de boot wegvaren. Good night!

maandag 24 juli 2006
Een zeer zonnig dagje en een zeiltochtje met weinig wind richting Fowey. Maar eest nog even water en diesel tanken. De waterslangen halen het allebei net niet tot onze boot, zeer handig. Boot verplaatsen en dan maar tanken. Het is echt Engels water dus het water barst van het chloor, maar we moeten maar. We vertrekken en zeilen nog een stukje maar moeten daarna toch echt gaan motoren want er is gewoon geen wind. Onderweg wordt er met een helikopter en een reddingsvlot een reddingspoging nagebootst zien we van vrij grote afstand. Bijzonder om te zien maar één keer op een reis zo'n operatie meemaken is wel weer genoeg. We lopen Fowey binnen en er ligt een prachtig schip een beetje te dobberen, we varen er vlak achterlangs en de mensen zwaaien vrolijk en zijn gewoon van het zonnetje aan het genieten op het mooie klassieke schip. De entree van Fowey verbaasd ons want de heuvels zijn bezaaid met huisjes en het ziet er allemaal erg mooi uit. Er liggen zeer veel boten en ook een paar Nederlanders. Niet dat het nu nog normaal is dat je dan even naar elkaar zwaait want hoewel ze toch aandachtig naar ons aan het staren zijn wordt de groet niet beantwoord. We gooien de boot aan de mooring en gaan na wat drinken en olijven de kant op, een beetje het stadje bekijken. Het is toeristisch, vrij druk en veel restaurantjes maar wel erg mooi. De Engelse huisjes steken aan weerskanten hoog boven ons uit en de straten zijn smal (en dan heb je van die mensen die daar met hun Hummer even doorheen raggen). We drinken wat in het 'Old Quay House' en Miklós en Yorick gaan hierna nog even poolen, dit keer wint Yorick. We zien mensen overal fish & chips eten maar we merken wel dat het Engelse eten de laatste jaren zeer verbeterd is. Zelfs het brood is nu af en toe echt te eten (een paar jaar geleden was al het brood bijna nog zonder zout) en zelfs echt lekker. We eten op de boot een lekkere maaltijd, door Nico gemaakte taco's. We gaan op tijd slapen en willen overmorgen door. Good night!

zondag 23 juli 2006
Het begint zelf weer een beetje warm te worden vandaag. Nico en Wilma winkelen wat en Miklós en Yorick ook later omdat we niet hadden verwacht dat de winkels open zouden zijn. Het is zelfs erg druk overal en alle winkels zijn open. Miklós en Yorick gaan naar de supermarkt om een blikje te halen en er staan eigenlijk bijna geen losse blikjes dus Yorick haalt gewoon een blikje uit een sixpack (zoals je dat in Nederland ook doet) maar dat is natuurlijk niet de bedoeling je kan dus geen losse blikjes kopen van bepaalde dingen, het zal allemaal wel. We doen wat inkopen wat kleren betreft en 's avonds hebben we met Paul van de 'Zoutelief' afgesproken. Deze Engelsman hebben we ontmoet in Horta en we hadden over de ssb elke dag contact met hem toen we aan het oversteken waren. Paul chartert en heeft vier jaar in de Caribbean rondgevaren en we vinden hem allemaal zeer sympathiek. We drinken een paar biertjes en gaan dan eten, Paul gaat ook mee. We eten lekker en hebben een leuk gesprek met Paul en als we hem vragen om het verschil tussen alle vlaggen in Engeland uit te leggen dan raakt hij zelf ook even in de war. Het pleintje ligt aan een heel klein vissershaventje en elke dag is daar een zeehond die rondzwemt. Erg leuk om te zien en hij krijgt af en toe en visje van de vissers. We nemen nog een afzakkertje op het pleintje en gaan dan slapen want morgen moeten we weer verder, richting Fowey. Good night!

zaterdag 22 juli 2006
Om 5 uur vertrekken we op tijd van de ankerplaats richting Falmouth. Na een tocht van 11 uurtjes (70 mijl) en een lekker zonnetje en net genoeg wind komen we aan in Falmouth. Het is weer erg druk en er zwerven meerdere tankers om ons heen en daarnaast ziet het er af en toe uit alsof je gewoon op het IJsselmeer vaart. Vooral in de monding van de rivier is het ontzettend druk. We hadden over de ssb-radio al gehoord dat de Catch-22 nog een dagje in Falmouth waren gebleven en een dagje later verder zouden gaan en dus moeten we daar maar een biertje op drinken. We leggen aan in de haven en praten even met Michael en Ilona. Miklós en Yorick gaan meteen douchen want Frank (Silencio) had al gezegd dat je er fantastisch kon douchen. Hierna gaan we wat drinken met Michael en Ilona en we staan meteen in het centrum als we de haven af lopen. Het is een oud stadje en een soort pleintje met allemaal cafés en bankjes. Er is een lange winkelstraat maar het is al laat dus we drinken alleen even wat en gaan morgen verder op verkenning uit. We eten Indiaas en het blijkt fantastisch lekker eten. Het is gezellig met Michael en Ilona en we nemen nog een afzakkertje in het café aan de haven waar twee broers samen zingen en muziek maken. Michael en Ilona vertrekken om 6 uur alweer en dus zullen ze waarschijnlijk niet zo heel veel meer slapen want het is al flink laat. We ook maar slapen na deze vermoeiende dag. Good night!

vrijdag 21 juli 2006
We slapen lang uit en worden eigenlijk wakker van de vrouw die het geld komt innen om aan de mooring te mogen liggen. Het zonnetje zal zich de hele dag laten zien en er staat een licht windje. Tijdens het ontbijt merken we dat we erg aan de touwen liggen te rukken met de Belg en dat er een mooring vrij hard tegen de boot aanstuitert. Volgens Miklós beweegt die mooring gewoon door de lange lijn naar de bodem, volgens Wilma is die mooring losgeslagen en volgens Nico is de mooring waar wij met de Belg aan liggen losgeslagen. We verkassen met de Belg en al (zij zijn niet aan boord) naar de mooring die tegen ons aanbonkt en nog even later weer naar een andere, los van de Belg. De meningen blijven verdeeld over welke mooring nou bewoog. Later horen we dat de Belg ook al in botsing was gekomen met het Ierse schip 'Amica' wat gister achter ons lag. De moorings zijn dus sowieso niet ver genoeg uit elkaar gelegd of hebben een te lange lijn waardoor de boten ver uit kunnen zwenken. We gaan na wat koffie drinken en een boek lezen de kant op om wat te wandelen. Dit keer de andere kant van het eiland (en dan hebben we ook daadwerkelijk het hele eiland gehad). Deze kant van het eiland is bezaaid met stenen en is veel rotsachtiger. Dit allemaal overgroeid met gras en kleine bloemetjes. We kunnen ver kijken omdat het erg heuvelachtig is en zien een vuurtoren van het vasteland van Engeland. Overal staan uit hout boom gemaakte banken en het lijkt wel alsof iedereen die overlijd een eigen bankje krijgt. Zelf vinden we het niet zo erg aantrekkelijk om op een bankje te gaan zitten waarop de naam staat van iemand die maar acht jaar is geworden. We moeten af en toe nog echt klimmen ook en nadat we een uurtje langs de buitenkant van het eiland zijn gelopen komen we bij een oude ruïne en kijken uit over de baai. Onderaan de helling ligt nog een kasteel waar we ook even kijken. We lopen verder en zijn dan echt het hele eiland rond gelopen en drinken weer wat in hetzelfde café. Miklós en Yorick poolen tegen twee Engelse mannen en winnen met 4-1, de mannen zijn verbaasd maar wel leuke verliezers. Hierna wint Miklós nog een keer van Yorick. We gaan naar de boot, Nico en Wilma zijn daar al inmiddels. We eten wat toastjes, bergen de dinghy op en eten aardappels, groente en vlees, echt Nederlands. We vertrekken morgenochtend om 05:00 uur naar Falmouth na een weekje genieten van de mooie Scilly's. Good night!

donderdag 20 juli 2006
We krijgen 's ochtends eerst Engelse buren voor twee uurtjes en hierna komen Wouter en Saskia (Schorpioen) op bezoek. We drinken nog even gezellig koffie en nadat de Lady Jean vanochtend het grote water heeft gekozen zijn wij het die ook vandaag hier weg gaan. We vertrekken naar Tresco naar 'Old Grimsbey' en dit is maar een half uurtje varen. Het is warm maar niet echt mooi weer. We leggen de boot aan de mooring en zien dat een catamaran ons keihard achterna kwam varen omdat ze de mooring voor onze neus weg wilden pikken maar zij hebben pech. Er liggen nog zo'n vijftien schepen. Na wat soep gegeten te hebben gaan we de kant op en leggen de dinghy naast een stenen trap aan de kade. We vragen aan een jongen die op krabben aan het vissen of we de dinghy hier kunnen leggen zonder dat deze droogvalt want het valt hier bijna overal droog. De moorings zijn net zo gelegd dat de boten er kunnen liggen maar de weg om hier te komen valt een paar uur nadat wij eroverheen zijn gevaren totaal droog en dan kan je tussen de eilanden heen en weer lopen. Het is weer typisch Engels en we lopen al snel op de hoofdweg. Het stelt niks voor. We lopen langs een kerkje en wat huisjes en langs de velden die zijn gescheiden met heggen. We lopen een kwartiertje en komen bij een soort studio en we bekijken wat schilderijen. Tresco is ook een zeer klein eilandje en we lopen het eilandje een beetje over. We lopen langs een schitterende plas omgeven door bos. Vele vogels (zoals lepelaars en reigers) en de koeien grazen vredig. Het is zeer rustig en geen lawaai te bekennen. We komen tot onze verbazing de Nederlandse vrouw en de Engelse man tegen die we al tijdens de fietstocht hadden ontmoet op Saint Mary's. We praten even met hen en we krijgen het advies om de botanische tuin vooral te bezoeken, maar wij hebben zoiets van 'genoeg botanische tuinen gezien dit jaar'. We lopen over een weggetje met gigantische bomen aan weerskanten en lopen we recht tegen een privékasteel aan. Een prachtig kasteel en deze grenst aan de botanische tuin. De bloemen zijn schitterend rondom het kasteel maar de tuin is al gesloten (maar dat wisten we al). We eten een ijsje en bekijken wat historische informatie over de tuinen. We lopen hierna over de landingsbaan (want die hoort bij het kasteel) en hierachter ligt weer een natuurgebied maar heel anders dan wat we hiervoor hebben gezien. Heuvelachtig met helmgras en mooi uitzicht. Op de Scilly's groeit van alles en nog wat omdat het klimaat hier vrij uitzonderlijk is om maar niet uniek te noemen. Zeer hete zomers, vroege lentes maar ook koude (maar niet té koude) winters zorgen ervoor dat bijna alle plantensoorten hier kunnen groeien. Er zijn planten uit Zuid-Amerika, Azië, Australië, Afrika en het kan hier dus allemaal goed gedijen. Bijzonder om hier een palmboom tegen te komen. We lopen langs de kust terug en het is schitterend en niet te vergelijken natuurlijk met wat we tot nu toe hebben gezien. Het is heuvelachtig en doet een beetje aan de duinen denken maar er is ook veel bos. Veel grote bomen. We drinken een biertje en Miklós en Yorick gaan poolen waarbij Miklós wint. Het barst hier van de Fransen en er is bijna geen Engelsman te bekennen. Op de ankerplaats lag slechts één Engels schip. We lopen naar de dinghy die nu een meter of vier later ligt en de jongen die er al eerder aan het vissen was laat ons een grote krab zien die hij hier heeft gevangen maar deze vindt hij nog te klein om op te eten. Yorick kookt lekkere pasta en we krijgen Belgische buren. Morgen blijven we waarschijnlijk nog een dagje liggen en gaan dan overmorgen naar Falmouth. Het is zo ontzettend rustig nu, zelfs de boot schommelt niet. Good night!

woensdag 19 juli 2006
De Schorpioen komt 's ochtends aan en we drinken daar even koffie met de Lady Jean. Nico en Wilma gaan hierna de stad in om wat boodschappen te doen en Miklós en Yorick blijven op de boot. Voor het eerst sinds aankomst schijnt de zon niet en is de hemel niet strakblauw. We hadden met onszelf afgesproken dat we zouden vertrekken als de Schorpioen vandaag niet aankwam maar dus gaan we morgen naar Tresco. De Catch-22 komt op bijna hetzelfde moment als de Schorpioen aan in Falmouth. Dus zijn alle boten waarmee we overstaken aangekomen, vijf dagen na ons en twee dagen na de Silencio. Aan het eind van de middag gaan we borrelen bij de Mermaid Inn (of Mermaid Pub) en praten wat bij met de Schorpioen en de Lady Jean. We gaan met z'n allen eten en het is natuurlijk gezellig. Het is alweer laat als we terug naar de dinghy lopen na een lekkere maaltijd. Miklós en Yorick gaan nog even poolen en raken in gesprek met wat Engelsen. Als de bel gaat voor de laatste ronde (pubs sluiten in Engeland ontzettend vroeg met het idee 'morgen weer werken allemaal!') schreeuwt een vrouw in het Engels 'last call last call please ooooorrdeerrrrrr' en dat ontzettend hard. De buren moeten kunnen meegenieten. We gaan na een gelijkspel weer naar de dinghy en slapen. Morgen naar Tresco en waarschijnlijk overmorgen naar Falmouth. Good night!

dinsdag 18 juli 2006
Het is opnieuw een prachtige dag en we ontbijten nog steeds lekker buiten, eigenlijk bijna de hele reis al. De Franse invasie gaat door en het barst van de Fransen langs de kade en ook aan de moorings. Onze Franse buurman knalt bijna tegen ons aan doordat de Engelsman die naast hem aanlegt zijn motor in zijn vooruit laat staan. Het gaat goed. Miklós en Yorick tanken water maar moeten daarvoor wel tussen de dinghy's door en normaal liggen er nooit boten aan de kade maar nu wel omdat alle Fransen water aan het tanken zijn (en het is nu hoog water dus dat is wel het handigst). Maar wij zien het niet zo zitten om jerrycans van 30 tot 40 kilo van een smal en glad trappertje te tillen (en loopt loodrecht naar beneden) dus moeten we het wel met hoog water doen. We gooien het water in de tank en deze zijn dan gelukkig vol zodat we niet nog een keer naar de kant hoeven om water te tanken. Nico, Wilma en Yorick gaan de kant op om wat boodschappen te doen en Miklós blijft aan boord. De Lady Jean komt aan en komen even met de dinghy langs de Oceans4 en later komen ze Yorick nog tegen in het stadje. Aan het eind van de middag komen ze borrelen en het is gezellig in de lekkere avondzon. Morgen komt de Catch-22 waarschijnlijk aan in Falmouth en de Schorpioen hier. Waarschijnlijk blijven we dus nog een dagje liggen. We eten een soort taart en Miklós en Yorick kijken film (de koelkast trekt een stuk minder en de zon schijnt de hele dag dus de accu's blijven vol) en daarna gaan we slapen. Good Night!

maandag 17 juli 2006
We kiezen een schitterende dag uit om een tochtje over het eiland te maken want het is windstil en de zon schijnt lekker, ideaal om te fietsen. We willen een goed Engels ontbijt en dus ontbijten we niet op de boot maar op de kant. We huren eerst de fietsen en gaan dan ontbijten bij een nieuwe restaurant, erg trendy. Scrumbled eggs (of op een andere manier naar wens) met bacon en witte bonen in tomatensaus en een worstje is toch wel een typisch Engels ontbijt, met toast. Het smaakt allemaal goed maar het is ook meteen genoeg voor de lunch (ook al is het nog zeer vroeg). We wijzen het restaurant erop dat ze reclame moeten maken naar de baai toe omdat vanaf de boot dit wel te zien is maar het lijkt net een hooischuur. Ze zijn nog maar net begonnen horen we dan dus. We gaan fietsen en komen veel studio's tegen met kunstwerken en nog meer. We hebben nog amper gefietst als er een rode dubbeldekker (die je in Londen zoveel hebt) voorbij komt denderen met toeristen. We hopen dat zij ook weten dat je maar 10 km weg hebt over dit hele eilandje dus dat het een kort tochtje wordt. Wij doen ook zo rustig mogelijk aan en dus hebben we het ontbijt nog amper achter de kiezen als we alweer aan de koffie gaan. We lopen een stukje en hebben mooi uitzicht over de baai en op de andere eilanden. Het landschap is vol met bloemen en struiken en met bijen. Het is vrij heuvelachtig maar wel erg mooi. Na de kleine wandeling gaan we weer verder op de fiets en moeten niet vergeten om links te blijven rijden. We gaan een paadje af, onverhard en komen bij een soort hunnebedden. Deze werden gebruikt door de boerengemeenschap om haar leden te begraven. We merken dat ze hier erg streng zijn want overal hangen bordjes met de mededeling dat iets kapot maken een 'offence' is en dat er hoge boetes op staan. Bij de haven mag je op straat ook geen bier drinken want dit kan je een boete van 500 pond opleveren (1 pond is 1,70 euro), we snappen dat dan ook niemand het doet. Het lijkt Singapore wel zegt Nico, daar mag je ook niks. We lopen weer terug langs een paar enorme koeien en fietsen weer verder om vlak hierna weer ergens wat te gaan drinken in de lekkere zon. Een vrouw hoort ons Nederlands praten en blijkt in Nederland geboren te zijn. Ze zegt dat ze het Nederlands niet zo goed meer beheerst maar het is eigenlijk prachtig (vrij deftig) Nederlands. Haar man verstaat het en spreekt een paar woordjes Nederlands. Ze zijn een jaar of 70 denken we en we praten een tijdje met hen. We komen af en toe vijvers tegen met veel eenden en vogels en omgeven met riet en bos. Het is schitterend en het landschap varieert heel erg maar is bovenal heel erg groen. Het heeft iets van ons waddengebied (Terschelling met name) maar ook iets van Denemarken en Noorwegen maar is ook weer heel anders. We gaan wandelen in een stukje natuurgebied met uitkijkpunten over een soort vogelreservaat. Interessant. We lopen verder en worden aangesproken door een man die in Nederland geboren is, in Sassenheim. Dat is de tweede die in Nederland is geboren maar niet echt Nederlands is op één dag. We gaan weer ergens wat drinken en het wordt ons duidelijk dat de Engelsen de Portugezen niet erg hoog hebben zitten (het gaat natuurlijk over het WK), we hebben een bondgenoot. Miklós en Yorick poolen wat en Miklós wint in de met James Bond en muziekstukken beklede kamer waar de pooltafel staat. Mooi ingericht. We bezoeken nog een kasteel maar dit blijkt natuurlijk een restaurant te zijn dus we lopen maar een rondje in de buurt van het kasteel en gaan dan de fietsen weg brengen, een ijsje eten en de was ophalen. De was is dramatisch slecht gevouwen merken we op de boot en je betaalt wel goud geld om een wasje te laten doen (zelf doen kan overigens niet eens), dus Wilma flink pissig. We drinken wat in de Mermaid's Pub en gaan op de boot lekkere pizza eten. De Silencio is vandaag aangekomen in Falmouth horen we en de Catch-22 moet nog 106 mijl. De Schorpioen komt waarschijnlijk woensdag aan. We beseffen dat we het erg snel hebben gedaan in vergelijking tot andere schepen (want we waren tegelijk vertrokken). We hebben inmiddels Franse buren gekregen en toen zij aanlegden waren Miklós en Yorick alleen aan boord dus Yorick legt het voortouwtje vast met als logisch gevolg dat de achterkant wegwaait als je niet snel genoeg ook een achterlijn vastlegt. Als Miklós op een gegeven moment maar oppert dat we misschien nog een achterlijn moeten vastleggen blijkt dat de buurman nog geen achterlijn klaar heeft. Het gaat gelukkig allemaal goed maar onder zeilers wordt dit altijd 'typisch Frans' genoemd. Het anker ros je er gewoon in en dat is dan goed en een achterlijn? Ach, een Franse invasie is gaande met het begin van de vakantie voor hen en het zegt toch wel heel wat dat Fransen naar Engelse eilanden gaan. 's Avonds luieren we een beetje na een dagje fietsen en met een gloeiend gezicht van de zon. Good night!

zondag 16 juli 2006
Het is zoals het hoort te zijn. De hemel is strakblauw en de zon schijnt lekker met een heel zacht windje. Toch is de warmte hier heel anders dan in de Caribbean. In Nederland en Engeland is de warmte veel drukkender en er staat vaak ook geen wind als het warm is. Er sluipt door zo'n oversteek toch een bepaalde vermoeidheid je lichaam binnen en we slapen dan ook steeds lang. Behalve dat luieren we vooral veel overdag en doen dus weinig. Miklós en Yorick wassen af, Miklós maakt het fornuis schoon, Nico bakt broodjes en er wordt koffie gezet en dat is dan het hele ochtendritueel. Het is hier nog steeds druk en we willen overmorgen weer een stukje verder maar we moeten eerst morgen nog de was doen en we willen het eiland over fietsen. We hebben contact met de Silencio en de Catch-22 over de SSB en ze hebben het zwaar maar komen vooruit. De Silencio zit nog 100 mijl voor Falmouth en de Catch-22 meer dan 200. De Schorpioen nog verder. Miklós en Yorick gaan internetten in een hotel met de laptop want we hebben 24 uur lang toegang tot het netwerk voor 10 pond, het kost wat maar het internet is zeer goed en het biedt ook de mogelijkheid om de site te uploaden en wat contact met het thuisfront te zoeken. Nico en Wilma komen later nog naar het hotel en internetten ook nog even. We zijn gebeld door Peter! Peter hebben we een fantastische week mee gehad op de Cabo Verde (het stadje Mindelo op Sao Vicente) en nog een paar fantastische en o zulke mooie weken op Guadeloupe, ook samen met de Pas de Deux waarbij Peter heel vaak voor ons heeft gekookt. Peter zeilde dit jaar alleen maar is vooral met de Pas de Deux (van Michiel) opgetrokken. We merken toch wel dat we een gezin zijn door de reacties van anderen. Veel mensen denken dat Nico en Wilma (en ook Frank en Janine van de Silencio) een stuk ouder zijn dan het geval is 'omdat ze al van die grote kinderen hebben'. Soms kijken mensen hierdoor toch heel anders tegen ons aan. Sommige mensen doen net alsof Miklós en Yorick een jaar of 9 zijn en alsof ze toch niks begrijpen en anderen betrekken hen juist weer overal bij en accepteren ook wat zij zeggen en kunnen het accepteren als zij gelijk hebben. Peter behoort duidelijk tot de laatste categorie en we vinden het zo ontzettend leuk dat hij even belt om te vragen hoe het nou met ons gaat. Hij is alweer thuis na hetzelfde rondje gedaan te hebben als wij en we gaan hem zeker in Nederland weer treffen. We gaan een ijsje halen en eten dit in de zon op. Het is erg lekker weer. We gaan hierna op zoek naar een restaurant en we vinden er eentje met pooltafel. Miklós wint van Yorick en dan gaan we eten. De steaks zijn er niet en de currygerechten ook niet. Aangezien er uit vijf 'main courses' te kiezen is blijven er nog maar drie over want twee hiervan zijn gerechten met steak. We nemen allemaal een hamburger en het smaakt gelukkig goed. Miklós en Yorick poolen nog een keer en weer wint Miklós. Nico haalt hen later op en op de boot kijken zij nog film terwijl Nico en Wilma buiten nog genieten van een drankje in de koude avondlucht. Morgen gaan we op tijd op om het eiland over te fietsen, de was weg te brengen en om een Engels ontbijt te halen! Good night!

maandag 15 juli 2006
Ja, wat gaat er nou allemaal door je heen als je eenmaal een jaar op reis bent. Want inderdaad, vandaag is het de dag dat we precies een jaar geleden de trossen losgooide in Zaandam. We zijn blij, we hebben zonder meer een fantastisch jaar gehad en kijken met weemoed, plezier en verlangen terug op het afgelopen jaar. Je kan uren dagdromen en denken over hoe het nou allemaal is gelopen dit jaar en het valt vooral op dat dit jaar veel korter lijkt te duren dan een 'normaal' jaar in Nederland. Het is raar wel raar dat je nu ook weer Nederlanders tegenkomt die 'even' naar de Scilly's zijn gezeild in de vakantie en je vertoeft dus niet meer onder de wereldzeilers zoals op Sint Maarten. We zijn overigens nog niet vergeten dat we nog steeds niet thuis zijn en nog steeds een aantal weken hebben voordat we thuis zijn maar toch, Engeland is zo dichtbij huis opeens. Nico doet wat boodschappen nadat de havenmeester (havenmeester.. wat is dat?) langs is geweest en we eten lekkere broodjes met Engelse producten zoals eiersalade. Hierna genieten we van de koffie, de rust en de stralende zon in combinatie met een iets kouder windje. We computeren en rusten wat uit om aan het eind van de middag is een keer de kant op te gaan. Het is laag water (zeer laag water) en we moeten een meter of vier de trap op voordat we op de kade staan en we hebben een lange lijn nodig voor de dinghy. Sommige mensen hebben al de fout gemaakt door de dinghy aan een kort touw te leggen.. gelukkig is dit ons niet gebeurd. We uploaden de website en lopen wat door het stadje. Morgen is het zondag en we willen nog wassen dus zullen we dinsdag pas weer verder kunnen. We eten een ijsje en praten wat over het afgelopen jaar. Er is zoveel te zeggen en iedereen denkt zo hetzelfde en soms zo anders dat het een eindeloze discussie is. Het voelt raar, de tijd lijkt zomaar ineens voorbij te zijn gevlogen. Veel mensen zijn rond deze tijd vaak een beetje somber omdat ze bijna weer thuis zijn maar dat gevoel hebben we niet. Niet dat we persé zo graag naar huis willen maar het is meer dat we gewoon ontzettend tevreden zijn tot nu toe en we hebben hoe dan ook een fantastisch jaar gehad tot nu toe dus waarom zouden we somber zijn? Miklós en Yorick hebben meer van de wereld gezien dan veel mensen van hun leeftijd en we hebben altijd geweten dat zij terug naar school moeten, en Nico en Wilma weer moeten gaan werken. Soms vraag ik mezelf wel is af of het niet juist in je voordeel werkt dat je weer terug moet naar een bepaalde routine. Ik denk dat het je ook leert om alle dingen meer te waarderen. We eten op de kant en proosten op 'een jaar onderweg'. We raken nog in gesprek met een oud Engels mannetje. Hij is ook in Amsterdam geweest en vraagt of we rond het Leidse Plein nog steeds last hebben van de junkies. We hadden het voor dit gesprek er al over dat we Nederland vaak moeten verdedigen vanwege het drugsbeleid en de rosse buurt terwijl de enige plek waar ons wiet in de supermarkt werd aangeboden juist Frankrijk was, het land wat zoveel kritiek heeft op het 'softe' beleid van de Nederlandse regering. We volgen nog even het radio netje met de andere boten en het gaat niet zo heel lekker. Veel wind uit de verkeerde hoek veroorzaakt veel onrust en het 'er willen zijn' begint natuurlijk steeds een grotere rol te spelen naarmate Falmouth (voor de Silencio en de Catch-22) dichterbij komt. We drinken wat en Miklós en Yorick kijken film. Vannacht sliep Miklós niet zo lekker (uit het ritme?) en we gaan vannacht andermaal van de onze nachtrust genieten op een stilliggend schip met in het achterhoofd dat we de oceaan achter ons hebben gelaten. Good night!

VRIJDAG 14 JULI 2006
Miklós had 's nachts de eerste wacht en deze wacht belooft niet veel goeds. We zien bij daglicht dat een ferry/cruiseschip ons passeert maar deze is later met verlichting bijna niet te zien. We zien wel dat er een groot containerschip de ferry passeert maar onverwachts gaat deze achter de ferry langs en gaat dus voor ons langs. Miklós blijft constant kijken om het maar niet te missen in het geval dat het schip onze kant opdraait. Dit doet zij niet en koerst voor ons langs maar de radar meet een afstand van 0,4 mijl, 700 meter ongeveer en dat is zéér weinig. Het gaat allemaal goed maar als deze uit beeld is zijn er alweer drie andere schepen aan bakboord en twee recht voor de boeg. Alles gaat goed maar er moet absoluut constant opgelet worden. De schepen hebben zo'n snelheid dat je niet even vijf minuten binnen kan zitten. Het is ijskoud en er slaat af en toe een golf over het dek want het is nog steeds flink onrustig. Het is gelukkig wél ontzettend helder weer en op de golven na is het zicht zeer goed. Na Miklós zijn wacht komen er helemaal geen schepen meer en dat is wel erg lekker anders hadden we dubbele wachten (met twee man) moeten gaan lopen. De wind ruimt wat en we kunnen gelukkig weer zeilen zonder de motor bij te hoeven zetten. We naderen de shipping lane (de grote tankers moeten hier verplicht doorheen als ze de eilanden naderen, het is 'de snelweg' voor de scheepvaart) van een mijl of zes breed en natuurlijk heeft Miklós de eerste ochtendwacht waarbij we dus net de shipping lane ingaan. Normaal moeten zij voor ons uitwijken (ook al doen ze dat niet vaak) maar hier gelden andere regels, zij hebben voorrang. Alles gaat goed ook al is het weer erg opletten. We maken nog een slagje en zijn dan bijna bij de Scilly's. Het is nog steeds onrustig en we hebben er 's nachts al een rif ingetrokken omdat het hard begon te waaien. Het waait nu tussen de 15 en 20 knopen. We naderen Saint Mary's maar de Scilly's zijn niet zulke hoge eilanden en dus duurt het lang voordat we wat in zicht krijgen. Het eerste is natuurlijk de vuurtoren. We lopen om een uur of vier Saint Mary's echt aan en overal steken rotsen boven water uit. Maar wees gerust, uiteraard is de route goed aangegeven en is er ruimte genoeg om veilig binnen te varen. We zien meteen typische Engelse huisjes en de natuur doet ons denken aan de Waddeneilanden, maar dat is maar een eerste indruk. We gooien de boot aan de mooring met ongeveer twee meter tussen de boot voor ons en onze boot en idem voor de boot achter ons. We liggen en de champagne wordt ontkurkt want we zijn op de Scilly's! Behalve dat zijn we morgen precies een jaar onderweg want op 15 juli 2005 gooiden we de trossen los in Zaandam. We douchen lekker en blazen de dinghy op en gaan de kant op om wat te eten. We eten zeer lekker in een Zwitsers (dus Franse keuken) restaurant (ja inderdaad, 'chez Michel' op de Scilly's) en dit restaurantje heeft een soort huiskamersfeertje. Het publiek is ook schitterend met oude meneertjes en mevrouwtjes die in het mooiste Engels met elkaar spreken. We hadden al een klein rondje gelopen en waren het met elkaar eens; dit is Engeland. Alles ademt één en al Engeland uit en zelfs de koude wind past hier geheel bij. Het is zonnig en niet koud dus daar zijn we allang blij mee. Wankelend gaan we terug naar de dinghy om maar eens héél lekker te slapen. We hebben er 8 dagen over gedaan met een gemiddelde snelheid van 6,58 knoop en dat is toch echt zeer goed en snel. We zijn geariveerd! Good night!

DONDERDAG 13 JULI 2006
Het zal de onrustigste dag sinds lange tijd worden. Het wordt drukker doordat we dichterbij Engeland en Frankrijk komen en de wind draait langzaam naar het noorden, dat is dus niet gunstig voor ons. Yorick had 's nachts drie schepen en Miklós heeft bij de eerste ochtendwacht drie schepen waarvan één visser. Op de radar kan je de snelheid aflezen van de schepen en dan zie je al snel of het een visser of containerschip is. We zullen gaan motorsailen want de wind ruimt steeds meer en komt bijna recht van voren. We moeten nu wel iets te laag varen maar we hebben niet voor niets veel hoogte gewonnen. Het eten is nu iets minder feestelijk en afwassen is lastig omdat het kokende water de neiging heeft om op te spatten door het gestamp. Het is onrustig maar de gedachte dat we niet zo lang meer hoeven als de drie andere boten en er eigenlijk al bijna zijn troosten ons. Goedenacht!

WOENSDAG 12 JULI 2006
De motor moet 's nachts aan om voortgang te houden en dat blijft zo tot een uur of één 's middags maar dan krijgen we de kans om te halfwinderen! Dat laten we ons geen twee keer zeggen en de halfwinder gaat erop. De snelheid neemt meteen gigantisch toe terwijl het maar tussen de 7 en 8 knopen waait. We lopen meteen ruim boven de 7 knopen en soms zelfs boven de 8. Miklós haalt als hij wacht heeft 8,8 knoop, daar zien we de teller niet meer overheen gaan. We zeilen uren zo door met een snelheid die varieert dus tussen de 6 en de 8 knoop. Normaal is deze wind niet genoeg om lekker te zeilen maar de halfwinder zorgt er nu dus voor dat dit wel kan, het gaat allemaal lekker! Op het log doen we 34 mijl in vier uurtjes, dat is dus 8,25 knoop gemiddeld. We hebben om 19:00 uur het radionetje maar spreken vlak hiervoor nog even met de Vagebond die we na de 'grote oversteek' naar Nova Scotia (Canada) niet meer gesproken hadden via de radio. Met hen gaat alles goed. Tijdens het netje moet de halfwinder eraf en als deze eraf is hangt er opeens een val halverwege de mast, de val was losgeschoten nadat ie op een spanner was vastgezet en Yorick de val aantrok. Dit is vrij onhandig omdat je niet 'even' de val kan pakken of iets dergelijks en je kan deze ook niet laten zakken. Na veel gepiel ging Yorick met het bootmansstoeltje de mast in om de val pakken na vele mislukte pogingen met een ingewikkelde constructie van een pikhaak aan een paar lijnen gebonden. We mogen blij zijn dat de zee zo kalm is. We spreken de Vagebond nog even en zij zijn dus in Canada maar niet erg goed te verstaan. We liggen 115 mijl voor op de Silencio en zo'n 200 mijl op de Catch-22. De Schorpioen krijgen we geen positie van omdat we ze kunnen verstaan. We halen onze Engelse buurman van Horta op de Zoutelief ook langzaam in en hij zit nog 195 mijl voor ons. Het gaat allemaal dus erg goed. De motor moet helaas weer aan en deze zal vannacht aanblijven want de wind draait en het is te weinig om te zeilen. Toch even lekker gehalfwinderd. We hebben nu 's ochtends vroeg nog 180 mijl te gaan tot de Scilly's! Goedenacht!

DINSDAG 11 JULI 2006
Het is koud vandaag en het is ook voor het eerst sinds lange tijd dat je blij bent met de afwas omdat deze je handen warmt. Het zal een grijze dag worden met een wind die in kracht en ook in richting nogal wisselt. Nico en Miklós verwisselen in een paar uur al drie keer de spiboom om de fok uit de bomen (bij een voordewindse koers) omdat de wind af en toe ruimt en dan weer krimpt. We lezen, bakken een eitje, drinken koffie en hebben ons happy hour en dat is dan zo'n beetje onze dag. We zitten ook vooral binnen omdat het buiten af en toe regent. We krijgen nog dolfijnen langs de boot maar nu zijn het hele kleintjes. Helemaal na de gramper van toch wel meer dan 2 meter zijn deze erg klein maar het blijft leuk! Om 20:00 uur hebben we weer het netje en ook bij de rest gaat alles goed gelukkig. De Catch-22 is aanvankelijk niet te verstaan maar later wel. De Schorpioen is helemaal niet te verstaan. We liggen nu 100 mijl voor op de Silencio, 150 op de Catch-22 en zo'n 200 op de Schorpioen dus we lopen nog steeds harder, gelukkig hebben zij vandaag ook wat wind opgepikt. Zij hebben dan weer het voordeel dat ze een zonnig dagje hebben gehad, daar doen wij nu weer een moord voor. De wind is nu ietwat constanter en onze snelheid varieert tussen de 5 en de 7,5 knoop, nu ik stiekem even op de teller kijk zie ik dat we even 8,1 knoop lopen. De wind blaast nu wel uit dezelfde hoek maar is nog wisselvallig in kracht. We hopen lekker door te kunnen lopen en met nog 332 mijl te gaan tot de Scilly's gaan we verder de nacht in. Goedenacht!

MAANDAG 10 JULI 2006
Zoals gezegd, de ene dag is de andere niet en de ene dag is interessanter dan de andere dag. Vandaag is het aanvankelijk niet zo spannend behalve dat we wel erg lekker lopen en niets te klagen hebben. Het zonnetje schijnt ook al is het wel koud. Wilma zegt 'groot beest in het water', we kijken en zien niet wat het is. Het lijkt op een dolfijn maar ook heeft het iets van een babywalvis weg. Als Nico, Miklós en Yorick op de punt staan concludeert Miklós dat het een 'griend' is. Een soort dolfijn maar dan met een stompe kop. Als we later ons walvissen- en dolfijnenboek hierop naslaan blijkt het een 'gramper' te zijn. Een dolfijnsoort maar heeft inderdaad de uiterlijke kenmerken van een griend. De griend maakt Miklós en Yorick nat, het lijkt wel bewust. Het is een groot dier, langer dan twee meter en groter dan een dolfijn. Met zijn stompe kop en gehavende uiterlijk (littekens en witte vlekken over het hele lichaam) is het een zeer bijzonder beest en we zijn dan ook aangenaam verrast. In de verte zwemmen meer grampers maar deze zijn schuwer of misschien is er een andere reden maar dichterbij dan 40 meter komen ze niet. Dit zeedier blijkt zelfs in groepen van wel 4000 te kunnen zwemmen. Op hetzelfde moment dat we dit beest zien zwemt er 50 meter naast de boot een walvis. De grote rug en de nevel van het opgeblazen water zijn onmiskenbaar. We worden overvallen door al deze schoonheden om ons heen. De gramper dopen we tot 'Wally', waar deze naam op slaat weet niemand maar Yorick vond het wel origineel. Wally blijft drie uur lang met ons meezwemmen en kijkt even of wij op de punt staan, gaat op zijn rug voor de boot zwemmen en spat ons vervolgens nat door met zijn staart op het water te slaan. Wat fantastisch, geweldig en mooi is dit toch weer. Zeewezens waarvan je nog nooit hebt gehoord zwemmen opeens met je mee. De familieleden of groepsgenoten blijven op afstand en komen geen één keer dichterbij. We eten aardappel, groente en vlees om maar weer een beetje in de stemming te komen. Het netje is ontzettend leuk, Michael en Ilona (Catch-22) hadden al dagen lopen grappen over een gedichtje wat ze zouden maken als wij en de Silencio op de helft zijn, dit gedichtje krijgen we nu dus ook want we hebben nog 500 mijl te gaan en op 565 mijl gingen we vandaag dus de halverwege grens over. We klappen luid en Wilma heeft ook een gedichtje geschreven als bedankje, zo ontspannen we ons op de oceaan. We liggen 88 mijl op de Silencio voor, 128 mijl op de Catch-22 en 188 mijl voor op de Schorpioen ongeveer. Zij hebben minder wind dan wij maar het zal hier 's avonds ook een beetje stil vallen. Alles gaat met iedereen goed en we spreken zelfs de J&B over de radio, zij varen op het IJsselmeer nabij de Blocq van Kuffeler, jawel, Nederland. Zelfs hen kunnen we ontvangen met de SSB en het lukt redelijk een gesprekje te voeren. Na het netje trekken we de lange broeken, warme fleecetruien en de sokken weer aan want het is buiten echt ontzettend koud. Misschien hebben we tegenwoordig een ander referentiekader maar het zij zo. We gaan de nacht in met nog iets minder dan 500 mijl te gaan tot de Scilly's. Goedenacht!

ZONDAG 9 JULI 2006
Zoals gister een zeer leuke dag was waarop nog wat dingen gebeuren, zo gebeurt er vandaag bijna niets. Nico ziet 's ochtends een walvis op een paar honderd meter en we varen rustig door. We hebben nu om 9:00 uur 's ochtends het netje met de andere Nederlandse boten en om 20:00 uur 's avonds. We lopen steeds meer uit op de andere schepen omdat zij minder wind hebben dan wij (en we zijn iets sneller), zij hebben dus de motor aanstaan. We willen natuurlijk wel Frankrijk - Italië volgen en zetten de radio te laat aan, het staat al 1-0 voor Frankrijk. Wij zijn natuurlijk voor Frankrijk want de Italianen verdienen het zeker niet. Het is dan ook balen als Italië de winnende penalty scoort en over de radio laat Michael ook weten dat het zonde is. Het netje hadden we een uurtje uitgesteld omdat dus de wedstrijd verlengd werd maar we praten dus alsnog bij. Alles gaat goed voor zover wij begrijpen alleen heeft Ilona een beetje last van zeeziekte. We liggen nu 60 mijl voor op de Silencio, 68 mijl voor op de Catch-22 en 122 mijl op de Schorpioen. Bij ons gaat het dus lekkerder dan bij hen. We gaan de nachtwacht in met wind uit het zuidwesten en net genoeg om een beetje snelheid te houden. De TTG (Time To Go) teller begon vandaag te tellen en dat betekent dat we ongeveer nog 100 uur moeten. Het regent inmiddels licht maar het is al de hele dag hartstikke grijs en het zicht laat soms te wensen over. Dan maar wat vaker de radar draaien. Goedenacht!

ZATERDAG 8 juli 2006
Nico vindt 's ochtends een inktvisje op het dek, hoe dit kan is ons een raadsel. Het is hetzelfde soort inktvisje als we aan het steengrillen waren op Horta merkt Nico op. Dat het Nederlands goed achteruit gaat in zo'n jaar laat Nico wel merken want hij heeft het over de ssb niet over een inktvis maar over een 'jellyfish' (kwal). We zijn 's nachts flink doorgelopen en Miklós doorbreekt in twee wachten achter elkaar eerst de 900 en daarna de 800 nog-te-gaan mijlgrens. Daarnaast haalt hij een snelheid van 9,2 knoop. Een bui heeft zo zijn voordelen. Dat de ene dag leuker is dan de anderen wisten we al en gelukkig is dit vandaag zo'n leuke dag. We hebben weer een walvis naast de boot op een meter of 15. Deze komt twee keer boven maar is dan ook weer weg. Yorick ligt de hele dag in zijn bed maar het laatste kunnen we hem niet onthouden. We zien op een gegeven moment dat er een zeilschip achterop komt. Hij is sneller dan wij maar hoeveel sneller is niet in te schatten. Eerst denken Nico en Wilma dat het een catamaran is maar Miklós denkt dat het een monohull is met een halfwinder. Zelfs van veraf is het duidelijk dat zij in ieder geval een enorm zeil op heeft staan. Als hij dichterbij komt blijkt het inderdaad een monohull met halfwinder te zijn en we verbazen ons dat zij zo snel gaat. Enkele minuten later blijkt het een racer te zijn van zo'n 60 voet uit Nieuw-Zeeland. Hij stormt ons op 40 meter voorbij en ze zwaaien even naar ons. Wat gaat dat ding godvergeten hard, naar schatting toch wel een knoop of 20. Het is een soort Volvo Ocean Racer maar dan een iets oudere dan de boten die dit jaar gebruikt werden. De stuurautomaat van de Silencio heeft er weinig zin in werd ons vanochtend verteld dus moesten zij op het handje sturen tot grote onvreugde van de bemanning. Later op de dag lukt het wel weer om deze te gebruiken. De Silencio ligt zo'n 38 mijl achter ons en weer 8 mijl achter de Silencio ligt de Catch-22 nu. De Schorpioen ligt hier weer een stukje achter. We hebben 200 mijl op het log afgelegd in 24 uur en dat is veel, jammer dat je van deze mijlen niet alles op het doel afgaat. Er is weer een grote dosis humor aanwezig en Frank en Michael kunnen er ook wat van zonder ook maar een spier te vertrekken. Na een gezellig netje gaan we weer de nacht in en hopen zo door te kunnen zeilen. Na gister een tijd lang wat te hoog te hebben gestuurd om een windstilte te vermijden lopen we nu weer wat rechter op het doel af. Goedenacht!

VRIJDAG 7 JULIi 2006
Na 2 uur begint het weer redelijk te lopen en nog een paar uur later beginnen we écht lekker te lopen. We halen de Catch-22 en de Silencio dan ook snel in. Het waait een knoop of 12 en de snelheid ligt tussen de 6 en 7 knoop ongeveer. Het is niet onrustig en er staan ook niet veel golven dus dat is helemaal lekker. Om 9 uur 's ochtends praten we even met de andere boten over hoe het gaat en alles gaat goed. Een enorm schip passeert ons maar ook deze is weer dichterbij dan de voorgeschreven 3 mijl en later zal er een groot schip tussen de Catch-22 en de Silencio door varen (liggen vlak naast elkaar), als Michael de boot oproept reageert deze op een manier van 'wat zeik je nou'. U moet zich wel realiseren dat zo'n tanker voor ons een enorme reus is en daarnaast ook een enorme snelheid heeft en zeer snel dichterbij komt. We genieten van de zon want deze is vandaag zeer sterk aanwezig. Aan het eind van de dag gaat het nog wat lekkerder en lopen we af en toe boven de 7 knopen. Om 20:00 uur bedraagt het verschil tussen ons en de Schorpioen 30 mijl, tussen ons en de Catch-22 en de Silencio een mijl of 12 dus dat valt wel mee maar toch zijn we flink uitgelopen op één dag. We spreken de Lady Jean via de SSB en zij zullen morgen aankomen op de Scilly's. Tijdens het netje merkt de Catch-22 op dat de Silencio niet reageerde op de oproepen over de marifoon. Wij hebben ook niks gehoord en ook niet dat Michael de tanker opriep. We testen de marifoons maar wij horen de Catch-22 en Silencio niet over de marifoon en zij ons ook niet maar de Schorpioen die verder weg ligt weer wel. Wij horen de Schorpioen weer wél en zij ons ook terwijl zij juist 30 mijl achter ons liggen. We tasten even in het duister en snappen niet hoe het kan maar het belangrijkste is dat de grote zeeschepen ons kunnen horen en dat kan. Ik ga weer verder met de nachtwacht met nog 909 mijl te gaan. Goedenacht!

afbeelding:

De Schorpioen en een tanker, wij vroegen ons serieus af of het wel goed zou gaan zo dichtbij komt de tanker

DONDERDAG 6 JULI 2006
's Ochtends treffen we de laatste voorbereidingen voor de tocht naar de Scilly's. Even dit opruimen, nog even douchen nog even de site uploaden bij elkaar kost dat toch wat tijd. Michael en Ilona (Catch-22) komen ons gedag zeggen, zij vertrekken net als de Silencio naar Falmouth. De Schorpioen en wij vertrekken dus richting de Scilly's. We zeggen de Schorpioen gedag en als laatste de Silencio en gooien dan als eerste de trossen los. De rest volgt een enkele minuut later en zo gaan we dan met z'n vieren op pad want het verschil tussen Falmouth en de Scilly's is maar 70 mijl. Er is geen wind en deze verwachten we dan ook morgen pas dus we zullen moeten motoren helaas. Het is mooi weer en vrij warm. Nico krijgt de schrik van zijn leven als er opeens een walvis 30 meter voor de boot uit het water springt. De walvis (een bultrug) zwemt ons voorbij en springt dan weer in zijn geheel het water uit, zo'n moment wat je alleen uit mooie fotoboekjes kent en waarbij je je afvraagt hoe zo'n beest dat enorme lichaam de lucht in krijgt. We zien al snel dat er een jonkie bij is en wij maken de moeder onrustig. Ze begint met haar staart op het water te slaan (met andere woorden: wegwezen) en we kijken adembenemend toe. In totaal zijn de walvissen met z'n vijfen. Helemaal stil nog van de sprong uit het water gaan we weer verder; Werkelijk schitterend. We zien de hele dag dolfijnen die ons voorbij zwemmen en in de verte mooie sprongen maken of aan het jagen zijn. Een mammoettanker passeert ons vrij dichtbij en voor ons ziet het eruit alsof zij recht op de Schorpioen afkoerst. Ze stoot enorme rookwolken uit, wij denken dat dit komt omdat ze achteruit slaan. Volgens Wouter (over de marifoon) valt dit later allemaal wel mee maar het was een schip van 256 meter lang (met behulp van het AIS systeem krijgt de Silencio de details van het schip te zien). We eten quiche en het smaakt goed. We lezen weer wat en doen ons eigen ding. De Catch-22 hebben ons ingehaald omdat wij niet meer motoren en de rest wel. De Silencio is dus ook een stukje uitgelopen. Na het eten starten we de motor weer want het gaat dan wel érg langzaam. Daar gaan we dan weer verder maar met een veel onrustigere nachtwacht want we moeten nu echt opletten met sowieso drie andere zeilschepen om ons heen! Goedenacht!

afbeeldingen:
linksboven: Silencio - Rachelle, Esmeralda, Frank en Janine
linksonder: Schorpioen - Saskia en Wouter
rechtsonder: Catch-22 - Michael en Ilona

Terug naar logboek